توضیحات
رنگی که زمان ساخته
لعاب این پیهسوز با ترکهای ریز و لکههای فیروزهای و قهوهای، ظاهری شبیه اشیای کهنی دارد که قرنها زیر خاک ماندهاند. به این جلوه «پتینه» میگویند: رنگ و بافتی که گذر زمان روی سطح اشیا میگذارد و اینجا با تکنیک لعاب بازسازی شده است.
فرم کلاسیک پیهسوز
بدنهٔ گرد، دستهٔ حلقهای و ناودانی کشیده برای فتیله، همان فرمی است که پیهسوزهای سفالی و فلزی ایرانی سدهها داشتهاند. این فرم از ابزاری روزمره به یکی از نمادهای تاریخ روشنایی در ایران تبدیل شده است.
✦ داستان اثر: از پیهسوز تا چراغ نفتی؛ تاریخ کوتاه روشنایی در خانهٔ ایرانی.
تا پیش از رواج چراغهای نفتسوز، روشنایی در خانههای ایرانی دو منبع اصلی داشت: شمع و پیهسوز. پیهسوز سادهترین و در دسترسترین بود؛ ظرفی کمعمق که سوختش پیهٔ مذاب یا روغن گیاهی بود و فتیله شعله را پیوسته نگه میداشت. در لغتنامهٔ دهخدا آمده که پیهسوز شاید از حدود چهار هزار سال پیش در ایران و هند به کار میرفته است. شمع گرانتر بود و شمعدانهای فلزی و بلوری، و لالههای شیشهای دورهٔ قاجار، نشانهٔ ذوق و تمکن صاحب خانه بودند. موزهٔ نور و روشنایی یزد، تنها موزهٔ تخصصی نور در ایران، این سیر را از پیهسوزهای ساسانی تا چراغهای نفتی و برقی روایت میکند.







نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.